.jpg)
ျမဴနွင္းမ်ားၾကား
အေ၀းဆံုးကို ေမွ်ာ္ၾကည္႔ရင္း
ျမဴနွင္းမ်ားၾကား
အတိတ္တခု က်န္ရစ္ျပီ… ။
ဒီဇင္ဘာေရ… ။
လူေတြအားလံုး ပံုမွန္လႈပ္ရွားေနေပမဲ႔
ငါ တေယာက္ထဲပဲ
အထီးက်န္ ငိုေၾကြးေနရတယ္… ။
ဟန္ေဆာင္ေနၾကတာလား… ။
သတိမထားမိၾကတာလား… ။
ဟို အရင္အတိတ္က ဒီဇင္ဘာ
ခုေတာ႔ တျခားစီပါ… ။
အသက္မဲ႔ ေျခာက္ေသြ႔တဲ႔ ဒီဇင္ဘာ…
အတိတ္မွာ က်န္ေနရစ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီဇင္ဘာ…
အမ်ိဳးမ်ိဳးေျခာက္လွန္႔ေနတဲ႔ ဒီဇင္ဘာ…
မင္းေၾကာင္႔ ငါရူးသြားျပီ… ။
ဒီျမိဳ႕ပ်က္ထဲ
ငါတေယာက္ထဲ လမ္းေလွ်ာက္ကာ…
ဒီျမိဳ႕ပ်က္ထဲက
ငါ႔ကို လြတ္ေျမာက္ခြင္႔ေပးပါ…
ဒီဇင္ဘာေရ… ။
အိပ္မက္ေတြ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားနဲ႔
ငါေသြးပ်က္ခဲ႔ဖူးတယ္။
ငါ ဆုေတာင္းလည္း ဘာတခုမွ ျဖစ္မလာေတာ႔…
မင္းျပန္မလာမဲ႔ အတူတူ
ငါလုိက္လုိ႔လာခဲ႔ခ်င္တယ္… ။
ဒီဇင္ဘာေရ… ။
ငါ ရူးသြပ္မသြားရေအာင္
တခါေလာက္ေတာ႔
ျပန္လည္စုိေျပေပးပါဦး… ။
ဒီ ကဗ်ာေလးက ဟုိးလြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္နွစ္ေက်ာ္ေလာက္က က်မ ေရးသားခဲ႔ဖူးတဲ႔ သီခ်င္းစာသားကို ကဗ်ာအေနနဲ႔ ဖတ္ေကာင္းေအာင္ နည္းနည္း ျပန္ျပင္ေရးထားတာပါ။
1 comment:
ဒီဇင္ဘာေရ
ျမိဳ႔ပ်က္ထဲက ေျပးထြက္လာကာမွ ေဆာင္းမရွိတဲ့ ေႏြညမ်ားစြာ ။
Post a Comment