ယံုခ်င္ယံု မယံုခ်င္လည္း ယံု

က်မကို မလင္း tag ထားတဲ႔ စာေလးေရးဖို႔ အေတာ္ ၾကာေနျပန္ပါျပီ။ က်မမွာလည္း အရမ္း စိတ္ညစ္စရာ ကိစၥနဲ႔ ၾကံဳေနရလုိ႔ ဘာမွ မလုပ္ခ်င္ မကိုင္ခ်င္ေအာင္ ပါပဲ။ ဇာတ္လမ္း ကေတာ႔ စျပန္ျပီေနာ္။ စာေလး စေရးခါစ ရွိေသးတယ္။

` ေဒါက္… ေဒါက္… ေဒါက္ ´

` ဘယ္သူလဲဗ်ိဳ႕´ က်မ တီးတုိး ေအာ္ေမးလုိက္၏။

` အခ်စ္ပါ ´ သူကလည္း နွစ္ကိုယ္ၾကား အသံနဲ႔ ျပန္ေအာ္ေျပာ သရွင္႔။

အခ်စ္လားေဟ႔ ၀င္ခဲ႔ေလကြယ္ လုိ႔ ျပန္ေျပာလုိက္ရ ေကာင္းမလား စဥ္းစားျပီးမွ မျဖစ္ေခ်ပါဘူး ဆုိျပီး

` အင္း အထဲ က ခ်က္ထိုးထားတာ ဖြင္႔ျပီး၀င္ ခဲ႔ေလကြယ္ ´

` အဟင္း ´

ေအာင္မေလး လန္႔လုိက္တာ… ဘယ္တုန္းက ေဘးနားေရာက္ေနမွန္း မသိတဲ႔ အခ်စ္ၾကီး။ သူမ်ားေတြေရာ ျမင္ဖူး ၾကလား မသိပါဘူး။ အဲဒီ႔ အခ်စ္ဆုိတဲ႔ အရာၾကီး။ သူ႔ပံုစံက ခပ္ဆန္းဆန္းရယ္… ေလးေထာင္႔ စပ္စပ္ ၀ိုင္း၀ိုင္း ခပ္ရွည္ေမ်ာေမ်ာ နဲ႔ ပုကြကြ ပိစိေညွာင္႔ေတာင္႔ ဟပ္ပလုတ္ၾကီး။ ဘယ္လုိၾကီးမွန္းကို မသိေတာ႔ ပါဘူး။ က်မလည္း ရုတ္တရက္ လန္႔ျဖန္႔သြားျပီး…

` ဘာ အဟင္းလဲ… ရွင္က ဘာၾကီးတုန္း ´

` အခ်စ္ေလ… ဒို႔က အခ်စ္ပါ ´

` ေယာက်ၤားလား မိန္းမလား ´ ဟု က်မ လႊတ္ခနဲ တလံုးခ်င္း ေရရြတ္ လုိက္မိသည္။

` ေယာက်ၤား မိန္းမ ´

အယ္… ဘယ္႔နွယ္႔တုန္း… အခ်စ္ ျပန္ေျဖတဲ႔ စကားေၾကာင္႔ က်မေတာင္ ေၾကာင္သြား၏။ ေၾကာင္သြားေတာ႔ ေျခသံ မၾကားရဘူးေပါ႔။ က်မဆီက ဘာအသံမွ ဆက္ထြက္မလာေတာ႔ အခ်စ္ကပဲ ဆက္ရႊီးေလသည္။

` ေအာ္… မိန္းမ ျဖစ္ျဖစ္ ေယာက်ၤားျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္သူ႕မွာမဆုိ အခ်စ္ရွိတယ္ မဟုတ္လား… ဒါကို ေျပာတာပါ ´

` ေနပါဦး အခ်စ္က က်မဆီလာတာ ဘာကိစၥရွိလုိ႔လည္း ေျပာေလ… ဒီမွာ က်မ မအားဘူး စာေရးစရာ ရွိေသးတယ္ ´ လို႔ အေလာသံုးဆယ္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေျပာလုိက္ေတာ႔ အခ်စ္က

` ခက္ျပီ… အခ်စ္က ဘာ ကိစၥ ရွိရမွာလဲ… Helena ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ေနရတာ က်ဥ္းက်ပ္လုိ႔ ခဏေလး အျပင္ကို ေလခံညွင္းရင္းနဲ႔ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ျပီး ျပန္လာတာေလ… ဒီေကာင္မေလးနွယ္ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ နုိင္လုိက္တာလြန္ေရာ… အဟြန္႔ ´

ခက္ေတာ႔ေနျပီ… ဘာမွန္းမသိတာၾကီးက လာနုေနျပန္ပါ၏။ ေအာ္… ဒီအခ်စ္ကလည္း ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ လမ္းေလွ်ာက္သလား ေနတာတဲ႔လား… ဒါေၾကာင္႔ ခုရက္ပိုင္းအတြင္း စိတ္ထဲမွာ ဟာတာတာ နဲ႔ ေလးပင္ ေနတာကိုး။ က်မအေတြး မဆံုးခင္မွာပဲ…

` ဒါနဲ႔ေလ အခ်စ္ အခု လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ရင္း လမ္းမွာ အမုန္းနဲ႔ ခင္လာတယ္… အဲဒါ သူကလဲ ဘယ္႔သူ႔စိတ္ထဲ ေနရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတာနဲ႔ အခ်စ္ သူ႔ကိုပါ တပါတည္း ေခၚလာခဲ႔တယ္… Helena လက္ခံမယ္ မဟုတ္လားဟင္… လက္ခံမွာပါ… အခ်စ္သိတယ္.. အမုန္းေရ အမုန္း လာေလကြယ္… အထဲက ပိတ္ထားတဲ႔ ခ်က္ကို ငါ ဖြင္႔သလုိပဲ ဖြင္႔ ၀င္လာခဲ႔ ´ သူ႕ စကားဆံုးမွ က်မ အသိျပန္၀င္ လာေတာ႔သည္။ ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ္… အမုန္း ကိုပါ လက္ခံ ဖုိ႔ဆုိတာ။

` ဟာ မျဖစ္ေသးဘူးေလ… လူသာ လာပါ။ ဧည္႔သည္ ေခၚမလာပါနဲ႔ ဆုိတာ မၾကားဖူးဘူးလား ´ က်မလည္း ျပီးျပီးေရာေလွ်ာက္ျပီး သတိနွင္႔ ေျပာလုိက္၏။

` အဟြန္းဟြန္း မရေတာ႔ဘူးကြယ္႔ အမုန္းက ဒီဘက္ေဘး ေရာက္နွင္႔ေနျပီေလ ´ ေျခာက္ျခားစရာ ဆည္းလည္းသံလုိ ခ်ိဳလြင္လြင္ၾကီးနဲ႔… က်မေဘးကို ၾကည္႔မိေတာ႔ အသံထက္ ျမန္ပံုရတဲ႔ အမုန္းၾကီးက ေဘးမွာရပ္လုိ႔… ခုေတာ႔ က်မရဲ႕ နံေဘး တဖက္တခ်က္စီမွာ အခ်စ္ နဲ႔ အမုန္း က အတူ ယွဥ္တြဲ ၀န္းရံလွ်က္… ။

` သြား လူဆိုး… ´

ဘာမွ မဆုိင္ေပမဲ႔ က်မ ေသြးပ်က္စြာ ျပံဳးစိစိ မ်က္နွာေပးနဲ႔ ျငင္းလုိက္သည္။

သို႔ေသာ္…. အရာရာ က ေနာက္က်ခဲ႔ျပီ။ က်မ စကား မဆံုးေသးခင္မွာပဲ က်မ ေခါင္းေပၚ က်ေရာက္ လာတဲ႔ ေအးစက္စက္ အထိအေတြ႔ေၾကာင္႔ နားထင္ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို မီးစနဲ႔ ထုိးခံလုိက္ရသလုိ ေအးခနဲ ျဖစ္သြားတာသာ မွတ္မိလုိက္ေတာ႔သည္။ ေယာင္္ရမ္းျပီး အတင္းျပဴးထားတဲ႔ မ်က္စိ ျပန္ဖြင္႔လုိက္ေတာ႔ ေဘးက အခ်စ္ေရာ အမုန္းေရာ က်မအနားမွာ မရွိၾကေတာ႔ပဲ အခန္းထဲမွာ တေယာက္ထဲ တိတ္ဆိတ္လုိ႔… ။ ေအာ္… လက္စသတ္ေတာ႔ က်မ အိပ္ေပ်ာ္ရင္းနဲ႔ စာေရးေနခဲ႔တာကိုး… ။

ဒါေပမဲ႔ ထူးထူးျခားျခား ရင္ထဲမွာေတာ႔ သိပ္အသားမက် သလုိ ျဖစ္ေနတဲ႔ နာက်င္ ေလးလံမႈနဲ႔ အတူ… ။ တစံုတေယာက္ အေပၚ ဘယ္တုန္းကမွ မထားခဲ႔ဖူးတဲ႔ နာက်ည္းမႈ အရိပ္ ခပ္ပါးပါးဟာ သက္ျပင္း တခ်က္ အျဖစ္ က်မရဲ႕ ထြက္သက္အရႈိက္မွာ ေမ်ာပါသြားၾကေလရဲ႕။