က်မ၏ ဒီဇင္ဘာ: December 2007

ေျခသံကို ခပ္ဖြဖြနင္းရင္း သူမတေယာက္တည္း တိတ္တဆိတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းလာ၏။ အခန္းေရွ႕ေရာက္ေနပါလ်က္နဲ႕ ေသာ႔မဖြင္႔ပဲ ထိတ္လန္႔ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေၾကာင္႔ သူမ ေတြေ၀ေနမိျပန္သည္။ ဖြင္႔၀င္သြားလုိက္ျပန္လွ်င္လည္း သူမ အေၾကာက္ဆံုး အေမွာင္ထုႏွင္႔ပဲ ရင္ဆုိင္ေတြ႔ရဦးမည္။ အေတြးေတြ ေယာက္ယက္ခတ္လ်က္… ေသာ႔ကို ေလးပင္စြာ ဖြင္႔လိုက္၏။

` ေခ်ာက္ ´

တံခါးက အလုိက္သင္႔ပြင္႔သြားျပီး ဆီခမ္းေနသည္႔ ပတၱာသံက ကၽြီခနဲ ထြက္လာျပန္၏။ သူမ မုန္းတဲ႔အထဲမွာ ဒီပ်င္းရိပ်င္းတြဲ တံခါးသံလည္း အပါအ၀င္ပင္။ ျပန္ပိတ္လုိက္ေတာ႔လည္း ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေအာ္ျမည္ျပန္၏။

` ဟူးးး…. ´

သူမ သက္ျပင္းရွည္တခ်က္ခ်လုိက္မိသည္။ အထဲေရာက္ျပန္ေတာ႔ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား ၾကည္႔စရာ ျမင္ခ်င္စရာ မရွိမဲ႔ အတူတူဆုိတဲ႔ စိတ္နဲ႔ မီးမဖြင္႔ေတာ႔ပဲ အေမွာင္ထဲ စမ္းတ၀ါး၀ါး လွမ္းေလွ်ာက္လာခဲ႔လုိက္သည္။ သူမ ေမွ်ာ္လင္႔ခဲ႔ဖူးျပီး ခုထိလည္း ေမွ်ာ္လင္႔ဆဲျဖစ္တဲ႔ အိမ္အျပန္မွာ ေစာင္႔ၾကိဳေနမယ္႔သူဆုိတာ……. ။ ဆက္မေတြးခ်င္ေတာ႔….. ။

စမ္းတ၀ါး၀ါးေလွ်ာက္ရင္း သူမအခန္းထဲေရာက္မွ မီးခလုတ္ကို စမ္းျပီးဖြင္႔လုိက္ေတာ႔သည္။ ကုတင္ေပၚကို ေျခပစ္လက္ပစ္လွဲခ်လုိက္ေတာ႔ တေန႔လုံး ပင္ပန္းခဲ႔သမွ် နည္းနည္း သက္သာသြားသလုိေတာ႔ ထင္ရ၏။ အခုလို သူမ ပင္ပင္ပန္းပန္း ျပန္လာရခ်ိန္မ်ိဳးမွာ အျမဲ ၀င္ခၽြဲေလ႔ရွိခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေမေမ႔ရင္ခြင္ကိုလြမ္းသည္။ အုိ… ဒါေတြလည္း ျပန္မေတြးခ်င္ေတာ႔။ လက္ရွိဘ၀မွာေတာ႔ သူမ တေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနျခင္းသာ အမွန္တရား ျဖစ္၏။ ေရခ်ိဳးလိုက္ရင္ ျငီးျငဴေနတဲ႔ စိတ္ေတြ သက္သာေကာင္းရဲ႕ ဆုိတဲ႔အေတြးနဲ႔ Bath-tub ကို ေရပူ ေရေအးမွ်ေအာင္ ျဖည္႔ထားလုိက္သည္။ ေရမျပည္႔ခင္ ဘာမွ လုပ္ခ်င္စိတ္မရွိတာေၾကာင္႔ ကုတင္ေပၚျပန္လွဲေနမိ၏။

လူတုိင္း လူတိုင္းဟာ တေန႔တာလံုး ဘယ္လုိပဲ မဟုတ္မမွန္တာေတြ လုပ္ခဲ႔လုပ္ခဲ႔ ညအိပ္ရာ၀င္ခါနီး စိတ္ျငိမ္ေနတတ္ခ်ိန္က် ကိုယ္လုပ္ခဲ႔သမွ်ေတြကို တခါေလာက္ေတာ႔ ျပန္ေတြးရင္း ေျခာက္ျခားတတ္ၾကတယ္တဲ႔။ ဒီခံစားခ်က္မ်ိဳး သူမေကာင္းေကာင္းသိတာေပါ႔။ ဒီေန႔ သူမ ဟန္ေဆာင္ခဲ႔ရတာေတြကို စိတ္ေရာက္သြားျပန္၏။ အုိ.. သြားၾကစမ္း… ။ ဒီအေတြးေတြ… ။ မလာၾကနဲ႔။ ဒါ ငါ႔ရဲ႕ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းပဲ။ ကိုယ္႔စိတ္ခံစားမႈ မဟုတ္ပဲ ဟန္ေဆာင္ေနရတာ ငါ႔ဘ၀ပဲဟာ။ စိတ္ေတြ ဂေယာက္ဂယက္နဲ႔ ဘာကို ဘ၀င္ မက်ျဖစ္ေနမွန္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ နားမလည္ေတာ႔။ သတိတခ်က္ ျပန္၀င္လာလုိက္ေတာ႔ Bath-tub ထဲက ေရေတြ ျပည္႔ျပီး ေအာက္ကို လွ်ံက်ေန၏။

ေရေတြ လွ်ံက်ရေလာက္ေအာင္ အေတြးလြန္ေနရေကာင္းလားလုိ႔ ဆူပူ အပစ္တင္မယ္႔သူလည္းမရွိ။ ဆူပူ အပစ္တင္ခံရဖို႔ ကံ ကုန္သြားျပီလားလုိ႔ ေတြးရင္း တစ္ကိုယ္တည္း သေဘာက်မိျပန္၏။ ဟုတ္တယ္။ သူမရဲ႕ စိတ္တုိစရာ၊ သေဘာက်စရာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ကိစၥတစ္ခ်ိဳ႕မွာ မွ်ေ၀ခံစားေပးဖုိ႔ လူတစ္ေယာက္ မရွိခဲ႔တာ ၾကာလွေပါ႔။ ေရဘံုဘုိင္ေတြ ျပန္ပိတ္ျပီး ေရထဲ အသာ၀င္စိမ္ေနလုိက္ေတာ႔သည္။ မ်က္စိကို အသာမွိတ္လုိက္မိေတာ႔ သူ႔မ်က္ႏွာကို သြားျမင္ေယာင္မိ၏။ ႏွင္းေတြ တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ႔ မနက္ခင္း တခုမွာ သူနဲ႔ သူမ အတူတူ လက္တြဲေလွ်ာက္ရင္း သူမတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ေရွ႕ေရးေတြ တုိင္ပင္ခဲ႔ၾကဖူးသည္။ ဒီေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြဟာ ေနာက္ဆံုးေတာ႔လည္း ႏွင္းေငြ႔ေတြ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတတ္ သလုိပဲ ေ၀၀ါးသြားၾကျပန္သည္။ မွိတ္ထားတဲ႔ မ်က္စိေထာင္႔စြန္းမွ မ်က္ရည္ၾကည္တို႔ တလိမ္႔လိမ္႔က်ျပီး ေရနဲ႔ေရာသြား၏။ မ်က္ရည္က်ေစႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ခံစားခ်က္မွာေတာ႔ ေရတေပါက္ေတာင္ မေရာေႏွာပဲ အမွန္တကယ္ကို ခါးသီးနာက်င္လြန္းသည္။ လိမ္ညာျပီး ငိုယိုဖူးခဲ႔တာ အၾကိမ္ေပါင္းမနည္းေပမဲ႔ ခံစားခ်က္ပါ ေရာပါေနေတာ႔ ရင္ဘတ္ထဲက ခပ္ေအာင္႔ေအာင္႔။

မ်က္ႏွာမေပၚႏုိင္ေတာ႔သည္ အထိ ေရထဲမွာ လွဲခ်လုိက္သည္။ ဒီလုိမ်ိဳး ေရေအာက္မွာ အသက္ရွဴရပ္ကာ သူမကိုယ္သူမ အဆံုးသတ္လုိက္ဖုိ႔ ေတြးဖူးတာ မေရမတြက္ႏုိင္ေတာ႔။ ခုလည္း ဘာမွန္းမသိတဲ႔ တြန္းအားတခုေၾကာင္႔ သူမ ျပန္ထလုိက္ေတာ႔၏။ အခ်ိန္ေတြ အေတာ္ၾကာသြားပံု ရ၏။ ခပ္ေႏြးေႏြးေရက ေအးစက္ေနၾကေလျပီ။

ေရစိုေနတဲ႔ ဆံပင္ေခြေခြေတြကို ဆက္မသုတ္ေတာ႔ပဲ ကုတင္ေပၚလွဲခ်လုိက္သည္။ ဒါ သူမရဲ႕ အက်င္႔လုိေတာင္ ျဖစ္ေနျပီေလ။ ဂရုဏာေဒါေသာနဲ႔ သူမ ဆံႏြယ္ေတြ တယုတယ သုတ္ေပးမယ္႔သူလည္း မရွိ။

` ဟား … ဟား … ဟား … ´

ခႏၶာကိုယ္ တသိမ္႔သိမ္႔ျဖစ္သြားသည္အထိ ရီေမာလုိက္၏။ ရီသံေတြမွာ အသက္ပါလား မပါလား ေ၀ဖန္ပိုင္းျခားမယ္႔သူ အလွ်င္းမရွိ။ နံရံေလးဖက္ပတ္လည္ အခန္းထဲမွာ ရွာၾကည္႔လုိက္ရင္ ေသြးပ်က္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္တာ အထူးအဆန္း မဟုတ္ေတာ႔။ နည္းနည္းၾကာလာတာနဲ႔ ဒီအေတြးက ၀င္လာျပန္၏။ ဒါ သူမ အျမဲေတြးျဖစ္ေနၾက။ သူ႔ေၾကာင္႔လည္း ကိုယ္႔ဘ၀ကိုယ္ အဆံုးသတ္ဖုိ႔ ခဏခဏ ၾကံစည္ခဲ႔ဖူးတာ။ တကယ္ေတာ႔ … တကယ္ေတာ႔… သူမဟာ လူေတြ အားလံုးကို လိမ္ညာလွည္႔ဖ်ားျပီး အသက္ရွင္ေနရတာ။ တကယ္မဟုတ္တာေတြကို လိမ္ညာေျပာဆုိရင္း ေလွ်ာက္လွမ္းေနခဲ႔တာ။ ရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေပမဲ႔ လိမ္ညာ ဟန္ေဆာင္သူတုိ႔ ထံုးစံအတုိင္း သူမ ငိုခဲ႔ဖူးသည္။ ပလီပလာလည္း ေျပာဖူး၏။ အိုး… ဒါေတြ မၾကိဳက္ေပမဲ႔ ခ်စ္သူကိုေတာင္ အဆံုးရႈံးခံျပီး ဒီလမ္းကို ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ႔ျပီးမွ သူမ ေနာင္တမရခ်င္ေတာ႔။

ဒီအတုိင္းၾကီးေတာ႔ လက္မေလွ်ာ႔လုိက္ခ်င္။ သူမ အတြက္ ထြက္ေပါက္က ဒီတလမ္းပဲ ရွိတယ္လုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ေနမိသည္။ ကုတင္ေခါင္းရင္းက ခံုေပၚတင္ထားတဲ႔ ေဆးဗူးအျဖဴေရာင္ေလးဆီ မ်က္စိကေရာက္သြား၏။ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ လက္ေတြ ကတုန္ကယင္နဲ႔ လွမ္းယူလုိက္မိေတာ႔သည္။

` ဒါ မျဖစ္သင္႔ဘူး။ ငါ မလုပ္သင္႔ဘူး။ ´

စိတ္ကို ႏုိင္ေအာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ ထိန္းေနေပမဲ႔ အခုန္ျမန္လြန္းေနတဲ႔ ရင္ဘတ္ထဲက ႏွလံုးသားက လည္ပင္းကေနပဲ ခုန္ထြက္လာေတာ႔မလုိ။ ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ရင္း စိတ္အလုိမက်မႈ၊ အားငယ္ သိမ္ငယ္မႈ၊ အထီးက်န္မႈအျပင္ ေနာင္တရတာလား၊ ဂုဏ္ယူမိခဲ႔တာလား မခြဲျခားႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ ရႈပ္ေထြးျခင္းမ်ားနဲ႔ ……. ။

` …………………………… ´

ဘယ္ႏွစ္လံုးမွန္း မသိတဲ႔ အေရအတြက္ တခ်ိဳ႕ပါးစပ္ထဲ ပစ္သြင္းရင္း ေရကို တရွိန္ထိုးေမာ႔ခ်လုိက္သည္။ ခပ္ေလ်ာ႔ေလ်ာ႔ ျပန္လွဲလိုက္ျပီး မ်က္စိတုိ႔ အသာမွိတ္ထားလုိက္သည္။ ပတ္၀န္းက်င္က ေလထုက ရုတ္တရက္ အေအးဓါတ္ပိုလာသလုိ ခံစားလုိက္ရ၏။ ဒါမွမဟုတ္ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြပဲ ေအးစက္ေျခာက္ေသြ႕လာတာလား။ ေ၀ခြဲလုိ႔ မဆံုး ႏိုင္ ေသး ခင္ မွာ ……….. ။

*** *** ***

ေနာက္တေန႔မနက္ေစာေစာထြက္သည္႔ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္၌ လူတုိင္း စိတ္၀င္တစား ဖတ္ျပီး မယံုႏုိင္ၾကသည္႔ သတင္းတစ္ပုဒ္ေၾကာင္႔ ဂယက္ရိုက္သြား၏။ မ်က္ႏွာဖံုးမွာ စာလံုးအမဲၾကီးႏွင္႔။

ႏိုင္ငံေက်ာ္ ရုပ္ရွင္မင္းသမီး …….. ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားျခင္း။

မင္းသမီး …. သည္ မနက္ေစာေစာ ရွဴတင္သို႔ အခ်ိန္မီေရာက္မလာ၍ ဆက္သြယ္ၾကည္႔ၾကရာ ေနအိမ္၌ ေသဆံုးေနေၾကာင္း သိရွိခဲ႔ရသည္။ မိမိကိုယ္ကိုယ္ သတ္ေသျခင္းလား၊ ေဆးစားမွားျခင္းလား ဆိုတာကိုေတာ႔ အတိအက် မသိရွိရေသးေၾကာင္း၊ မင္းသမီး၏ ပုဂၢလိက ဆရာ၀န္ ေျပာၾကားခ်က္မွာမူ မင္းသမီး၌ စိတ္က်ေရာဂါစြဲကပ္ေနျပီး ေဆးကုသမႈ ခံယူေနရင္းမွ ခုလုိျဖစ္သြားရတာ အင္မတန္မွ ၀မ္းနည္းစရာေကာင္းေၾကာင္း ေျပာၾကားသြားပါသည္။