မီးမီးေၾကာက္ေၾကာက္

က်မရဲ႕ ညီမေလး ေမပ်ိဳက tag ထားတာပါ။ ခုဆုိ အေၾကြးေတြမ်ားေနျပီ။ tag ထားျပီးမေရးရေသးတာေတြ ရွိေနေသးတယ္။ နည္းနည္းၾကာရင္ စိတ္မဆုိးၾကပါနဲ႔လုိ႔ ေတာင္းပန္ထားမယ္ေနာ္။ ခုေတာ႔ အေၾကာက္ဆံုး သတၱ၀ါ အလွည္႔ေပါ႔။ က်မအရမ္းေၾကာက္တာကေတာ႔ ပင္႔ကူပါ။ ပင္႔ကူကို ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လုိပံုစံနဲ႔ ေတြ႔ေတြ႔ ေသေအာင္ေၾကာက္တယ္။ ကိုယ္႔ကို အႏၱရာယ္မျပဳဘဲ နံရံမွာကပ္ေနတဲ႔ေကာင္ဆုိလည္း ေၾကာက္တယ္။ သူ႔ဟာသူ တေနရာမွာကပ္ေနရာက ေနာက္တေနရာ ေျပာင္းဖုိ႔ ကားယားၾကီးသြားေနတာ ေတြ႔မိရင္လည္း ေၾကာက္တယ္။ ကိုယ္႔ေျခေထာက္တုိ႔ဘာတုိ႔မွာ နည္းနည္းယားက်ိက်ိျဖစ္သြားတာနဲ႔ စိတ္ထဲေျပးျမင္မိတာ ဒီပင္႔ကူပဲ။ အား… ခနဲေအာ္ျပီးငံု႔ၾကည္႔လုိက္ေတာ႔လည္း ဘာမွမဟုတ္ဘူး။ ဒါဆုိ က်မ အေမက ဆူျပန္ေရာ။ က်မက စိတ္ထဲေတြးျပီးေၾကာက္လုိ႔ေအာ္တာ။ အိမ္ကလူေတြကက်ေတာ႔ က်မအသံကိုၾကားျပီး လန္႔လုိ႔။

အဲဒီ႔ေကာင္ကို ၾကည္႔မိရင္ စိတ္ထဲဘယ္လုိျဖစ္မွန္းကို မသိဘူး။ အသဲေတြယားျပီး ၾကက္သီးေတြထလို႔ထနဲ႔။ ကိုယ္႔ေရွ႕သြားၾကီးလာျဖဲျပီး မာန္ဖီေနတဲ႔ ေခြးဆုိလည္းေၾကာက္မွာပဲေလ။ ဒါေပမဲ႔ ပင္႔ကူကိုက်ေတာ႔ ဘာမွအပင္ပန္းခံျပီး ျဖဲေျခာက္စရာမလုိေအာင္ က်မက ေၾကာက္ျပီးသား။ ဘယ္တံုးက ဘယ္လုိအဲဒီ႔ေလာက္ ေၾကာက္တတ္သြားလဲ မမွတ္မိေတာ႔ပါဘူး။

ဆယ္တန္းတုန္းကဆုိရင္ က်မညသန္းေခါင္ထိစာက်က္ျပီး အပ်င္းေျပ မဂၢဇင္းေလးဖတ္မယ္ဆုိျပီး အနားရွိတဲ႔ စာအုပ္ေလး ေကာက္လွန္လုိက္မိပါတယ္။ တုိက္တိုက္ရယ္တဲ႔ မွ ဆုိင္ဆုိင္ ေလ။ ဖြင္႔ဖြင္႔ခ်င္း စာမ်က္နွာမွာ ပင္႔ကူအၾကီးၾကီးတေကာင္က လူတေယာက္မ်က္နွာမွာ ကပ္ေနတဲ႔ပံုၾကီး။ အားပါးပါး… ။ ဘယ္ရမလဲ က်မပဲေလ။ `အား….´ ဆုိတဲ႔ အသံနက္ၾကီးနဲ႔ စာအုပ္ကို ပစ္ေပါက္ပလုိက္တာ…။ က်မစာက်က္တာကို ေမွးျပီးေစာင္႔ေနတဲ႔ က်မအေမကို တည္႔တည္႔မွန္ပါေရာ။ အေမကလည္း ရုတ္တရက္ဆုိေတာ႔ အရမ္းလန္႔ျပီး ဘာျဖစ္္တာလဲဆုိျပီး အေၾကာင္းရင္းရွာေတာ႔ အဲဒီ႔ပင္႔ကူပံုၾကီးေၾကာင္႔မွန္းသိေတာ႔ ဆူခံလုိက္ရတာ။ ညသန္းေခါင္ၾကီး ဒီေလာက္ေတာင္ ထေအာ္ရလားလုိ႔ေပါ႔။

အရင္က က်မတုိ႕အိမ္မွာက ပင္႔ကူဆုိလုိ႔ ေသးေသးမွ်င္မွ်င္နဲ႔ ပိန္ပိန္ေလးေတြပဲရွိတာ။ ဒါေပမဲ႔ သူမ်ားအိမ္ေတြကေန ေရာက္လာတာေနမွာေပါ႔။ ခုဆုိ မဲမဲနဲ႔ ကားယားေကာင္ၾကီးေတြ တခါတခါေတြ႔ရတတ္တယ္။ ပင္႔ကူနဲ႔ျဖစ္တဲ႔ ေနာက္ျပႆနာ တခုရွိေသးတယ္။ အဲဒီ႔ေန႔တုန္းက က်မအေမက သူ႔အက်ၤ ီ လွမ္းထားတာ အခန္းထဲယူလာခဲ႔ပါတဲ႔။ ဒါနဲ႔ ခ်ိတ္ကေလးကေန ဆြဲျပီး ယူလာလိုက္တာ အခန္းထဲလည္းေရာက္ေရာ အေမက က်မရဲ႕လက္ထဲက အကၤ်ီကိုၾကည္႔ျပီး `ျငိမ္ျငိမ္ေန.. အဲဒီ႔နားမွာပဲ ခဏေလး ျငိမ္ျငိမ္ေန´ တဲ႔။ ဒီေလာက္ဆုိ က်မတုိ႔က သေဘာေပါက္ျပီးသား။ အေမ႔စကားဆံုးတာနဲ႔ ဘယ္ရမလဲ သူ႕ အက်ၤီကို လႊတ္ပစ္လိုက္ျပီး အသံျပဲၾကီးနဲ႔ ေအာ္လည္းေအာ္ ခုန္လည္းခုန္လုိက္တာ။ အနားမွာရွိတဲ႔ ခုတင္ေပၚကိုေရာက္ေနျပီ။ ဒါေတာင္ ေျခေထာက္ကို ပင္႔ကူတက္လာမွာေတြးျပီး ကဆုန္ေပါက္ေနလုိက္တာမ်ား။ အနည္းဆံုး ၃မိနစ္ေလာက္ၾကာမယ္။ ၀ုန္းဒိုင္းကို က်ဲေနတာပဲ။ အေမကလည္း က်မေၾကာက္မွန္းသိေတာ႔ ေဆးဗူးနဲ႔ လုိက္ျဖန္းေပးရွာပါတယ္။ ေသျပီဆုိတာေတာင္ က်မက ခပ္ရြံ႕ရြံ႕နဲ႔ ေအာက္မဆင္းရဲေသးလုိ႔ ဆူခံရေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေပးတဲ႔ ပင္႔ကူ။ မုန္းစရာၾကီး။ က်မကလည္း က်မပဲ။ အဲဒီ႔ပင္႔ကူဆုိ ေတြ႔လုိက္တာနဲ႔ ရင္ေတြတုန္… ေခၽြးစီးေတြျပန္… အသက္ရႈေတြမမွန္နဲ႔။ ဘာျဖစ္မွန္းကိုမသိပါဘူး။

အေမေျပာသလုိပဲ `သူက ဘာလုပ္လုိ႔လဲ သူ႔ဟာသူ နံရံမွာကပ္ေနတာ… နင္႔ ကိုယ္နင္နဲ႔လည္း ယွဥ္ၾကည္႔ဦး… ဟိုက ေသးေသးေလး ကိုယ္ တက္နင္းလုိက္ရင္ေတာင္ သူ႔ခမ်ာ ေသရရွာမွာ…´ တဲ႔။ ေအာင္မေလး တက္လည္းမနင္းရဲပါဘူး။ တက္နင္းဖုိ႔ ေနေနသာသာ ေစ႔ေစ႔ေတာင္ မၾကည္႔ရဲပါဘူး။ အဲဒီ႔ေလာက္ကို ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္တယ္ ေၾကာက္တယ္။ :P