ညီမေလးတုိ႕ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္။ ။

အလြမ္းေျပလုိ႕ပဲ ေျပာေျပာ ကိုၾကီးေရ... ။ တကယ္က အလြမ္းမေျပပဲ ပိုျပီး သတိရေနတယ္။ ကိုၾကီး အစစ အရာရာ ေဘးရန္ကင္းျပီး ျပန္လာမယ္႕ေန႕ကို ေစာင္႕ေမွ်ာ္ေနတယ္ေနာ္။ ဟုတ္တယ္... ကိုၾကီးေရးခဲ႔တဲ႕ ကဗ်ာေလးလုိပဲ ညီမေလးတုိ႕ တေန႕ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္။ ။


ေကာင္းကင္ျပာကို
တိမ္ညစ္တို႕ အုပ္စိုး
ၿပီးေတာ့ ..
အက္ဆစ္မိုးတို႕ ရြာခ်
ဘ၀ေတြ နစ္မြန္း သြားၾကတယ္။

ေက်းငွက္ေတြက အေတာင္ပံေတြကို တမ္းတ
ပန္းပြင့္ေတြက ရနံ႕ေတြကို သတိရ
စမ္းေခ်ာင္းေတြက စီးဆင္းခြင့္ေတြကို ေမွ်ာ္လင့္ၾကရင္း
စိတ္ကူးေတြကို ျမိဳသိပ္
တိတ္တဆိတ္ ခရီးဆက္ၾကတယ္။

တေန႕ေန႕ေပါ့…
တိမ္ညစ္တို႕ ဖရိုဖရဲ
မိုးစက္ေတြ စဲမယ့္ တစ္ေန႕
ၿငိမ္းခ်မး္ျခင္းရဲ႕ ေရွ႕မွာ
ငါတုိ႕ ျပန္ေတြ႕ၾကမယ္။ ။

( ေနဘုန္းလတ္ )

* * * * *

Let’s go.. My Friends

In our Brain,
There is a firm Faith
Which is forever definite
For the eternity of fate.

In our Mind,
There is a gentle compassion
Without hoping anything
For everybody meeting.

In our Heart,
There is a white Love
Without any attachment
For the hate no end.

Let’s go My Friends
In the Momentary period
By living with the right and honest
Let’s leave the real history of the Guest
As the precious instance for the world of us.

( ေနဘုန္းလတ္ )

` ခဏတာ ခဲြခြာေနရေသာ အကို´

ေခတၱ ခြဲခြာေနရေသာ က်မ အကို အတြက္ ညီမတေယာက္က ေရးထားတဲ႕ စာေလးပါ။ သူ႕ ကိုယ္ပိုင္ ဘေလာ႔ဂ္ မရွိတဲ႕ အတြက္ေၾကာင္႕ က်မ ဘေလာ႕ဂ္မွာ အားလံုးဖတ္လုိ႕ ရေအာင္ တင္ေပးတာပါ။ အကို တေယာက္အတြက္ ညီမေတြရဲ႕ ခံစားခ်က္ကို ဖတ္ရႈၾကည္႕ပါဦးေနာ္။ က်မကိုယ္တုိင္ စာရိုက္ေပးခဲ႕တာ ျဖစ္သလုိ လိုအပ္တဲ႕ ေနရာေလးေတြကို ျဖည္႕စြက္ေပးထားပါတယ္။ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ စာတလံုးတုိင္းကို ခံစားခ်က္မ်ားျဖင္႕ ဖြဲ႕သီထားသည္ ျဖစ္ပါ၍....

ေနဘုန္းလတ္သို႕.....

ခံစားခ်က္ကို စာဖြဲ႕ျပခ်င္ေသာ္လည္း စာမဖြဲ႕တတ္တဲ႕ ညီမေလး ဒီအတုိင္းပဲ ခံစားခ်က္ကို ခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ကိုၾကီးေက်ာ္ သိႏိုင္ပါေစ.....။

သတင္းဆုိးၾကီးကို ၾကားၾကားျခင္း စိတ္ေတြ မတည္မျငိမ္ႏုိင္ဘဲ ျပိဳလဲခဲ႕ရတယ္။ ဘယ္လုိျဖစ္ရတာလဲ အကိုရယ္။ ေမွ်ာ္လင္႕ထားျခင္း မရွိတဲ႕ ကိစၥကို ဘယ္လုိမွ မယံုၾကည္ႏုိင္ဘဲ အိမ္ကို အေျပးျပန္ခဲ႕ရတယ္။ အတည္မျပဳႏိုင္ေသးတဲ႕ အေျခအေနမွာ ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလးနဲ႕ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကိုပဲ ေတြးေနမိတယ္။ ညက်ေတာ႕ အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ဘဲ အိမ္အျပင္ဘက္ကိုပဲ တခ်ိန္လံုး ေစာင္႕ေမွ်ာ္ေနမိတယ္။ တံခါးေတြဖြင္႔ရင္း ရင္ထဲမွာ ဟာတာတာနဲ႕ေပါ႔။

ကိုေက်ာ္ လြမ္းတယ္ဆုိတဲ႕ စကားကို သံုးလုိ႕ရလား...။ သတိရတာ ထပ္ပိုလုိ႕ေပါ႔။ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းလွတဲ႕ ဘ၀ၾကီးထဲမွာ စိတ္ပ်က္စရာေတြက ဘာျဖစ္လုိ႕ တခုျပီး တခု ၾကံဳၾကိဳက္ေနရတာလဲဟင္... ။ လစ္ဟာေနတဲ႕ ေနရာမွာ ဘယ္သူ႕ကို အစားထုိးရမွာလဲ... ။ ဘာနဲ႕ အစားထုိးရမွာလဲဟင္... ။ ဂုဏ္ယူတယ္ဆုိတဲ႕ စကားနဲ႕ပဲ ေျဖသိမ္႕ေနရမွာလား... ။ ၀မ္းနည္းစြာနဲ႕ပဲ ငိုေၾကြးျပရမွာလား... ။ စိတ္သေဘာထားေကာင္းလွတဲ႕ ငါ႕ အကိုကို ဘယ္သူေတြကမ်ား မ်က္မုန္းက်ိဳးရတာလဲ... ။ ဘာအျပစ္နဲ႔မ်ား စြဲခ်က္တင္ခ်င္ရတာလဲ... ။ ငါ႕အကိုလို လူမ်ိဳးဟာ မိခင္ေတြအတြက္ သားေကာင္းတေယာက္... ညီမေတြအတြက္ အကိုေကာင္း တေယာက္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ မိတ္ေဆြေကာင္းတေယာက္ပါ။ တုိင္းျပည္အတြက္ဆိုလည္း ရတနာေကာင္းပါ။

ညီမေလးနဲ႕ အကိုၾကားမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ၊ ခံယူခ်က္ေတြ မတူညီတာမ်ားတယ္ေနာ္။ အျမဲတမ္း ျငင္းခံုၾကရင္း..... အကိုရယ္ သတိရလုိက္တာ... ။ ညီမေလးအတြက္ အဂၤါေန႕ေတြဟာ ကံဆုိးတတ္တယ္ထင္ပါရဲ႕။ အေဖ႕ကိစၥတုန္းကလည္း အဂၤါေန႕ေလ။ ေနာက္ျပီး အျခားအျခားေသာ အဂၤါေန႕ေတြမွာလဲ ညီမေလး ကံဆုိးခဲ႕ေသးတယ္။ ဒီလုိ အကို႕ ကို ေျပာမိရင္ ` နင္ စိတ္ထင္လုိ႕ပါ ညီမရယ္ ´ လုိ႕ အကို ျပန္ေျပာမယ္႕ စကားေလး ေတြးျပီး ၾကားေယာင္မိတယ္။

အဖုိ္းေမြးေန႕တုန္းကလည္းေလ အကို႕ကို ေမွ်ာ္ေနမိၾကတယ္။ မလာျဖစ္မယ္မွန္း သိရက္နဲ႕ ညီအကို ေမာင္ႏွမေတြအားလံုး လာရာလမ္းကို သက္ျပင္းခ်ခ်ျပီး မတုိင္ပင္ထားပဲ အခါခါ ေငးေမာမိတယ္။ တေယာက္ရင္ထဲ တေယာက္နားလည္ရင္း အသက္မပါတဲ႕ အျပံဳးတုေတြ ဟန္ေဆာင္ ဆင္ျမန္းထားၾကတယ္။ အကိုဟာ ဒီေန႕အတြက္ တန္ဖိုးအၾကီးဆံုး ေမြးေန႕လက္ေဆာင္ ျဖစ္မယ္ဆုိတာ အကို သိႏိုင္ပါ႕မလား... ။ အကုိလည္း ညီမေလးတုိ႕ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လြမ္းေနလိုက္မလဲ.... ။

ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဘုန္းၾကီးဆြမ္းကပ္ေနျပီ... ။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ဧည္႕သည္ေတြမ်ားလုိ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနျပီ... ။ ဒီအခ်ိန္ဆုိ ကိတ္မုန္႕ခြဲလုိ႕ ညီမေလးတုိ႕ လူစံုေနျပီလုိ႕ အကို ေတြးမိမွာပဲေနာ္။ ညီမေလးတုိ႕ေရာ ေပ်ာ္ေနမယ္လုိ႕ ထင္လား ကိုေက်ာ္.... ။

အကို႕ အားရပါးရ ရယ္သံ ၊ ညီမေတြ ေျပာသမွ် သေဘာက်ျပီး ေအးခ်မ္းစြာ ျပံဳးတတ္တဲ႕ အကို႕အျပံဳးေတြကို မေတြ႕ရေတာ႕ ညီမေလးတုိ႕အဖုိ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ရင္နာရသလဲဆုိတာ... အကို႕ေဘးနားရွိေနမယ္႕ လူၾကီးေတြ သိမွ သိပါေလစ... ။ ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ၾကပါေစလုိ႕ ဆုေတာင္းမိပါတယ္ေလ။

ေမာင္ႏွမေတြ ဆံုႏုိင္တုန္း ျပည္ေထာင္စုေန႕ၾကရင္ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားဖူး သြားရေကာင္းမလားလုိ႕ ညီမေလး ေတြးေနတာ။ အသက္ေတြ ၾကီးလာေလေလ စုစည္းရ ခက္လာေလေလ ျဖစ္လာျပီ မဟုတ္လား။ အိမ္ေထာင္ေတြ မက်ခင္ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေမာင္ႏွမေတြခ်ည္းပဲ စုျပီး ခရီးသြားခ်င္ခဲ႕တာ.... အသီးသီး မေ၀းကြာခင္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္ေသးတယ္ အကိုေရ။

ဟူးးး...... ။ ညီမေလးရဲ႕ အေတြးေတြကလည္း မ်ားလုိက္တာေနာ္။ စိတ္ေတြလည္း မတည္ျငိမ္ႏုိင္ေသးပါလား အကိုရယ္။ အာရံုေတြလည္း စုစည္းလုိ႕ကို မရပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးေတာ႕ အားကိုးရာဟာ တခုတည္းေသာ အတုမရွိ ျမတ္စြာဘုရားေလ။ ျမတ္စြာဘုရားကို တုိင္တည္ရင္း အကို႕အတြက္ ဆုေတြ အထပ္ထပ္ေတာင္းေနမိတယ္။ သစၥာေတြလည္း အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုိေနမိတယ္။ ညီမေလး ျပဳသမွ် ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ အစုစုကိုလည္း အကို႕ အတြက္ ေမတၱာပို႕ပါတယ္ အကုိရယ္။ ခ်စ္စကို ရွည္ေစ မုန္းစကို တုိေစေပါ႕ေနာ္။

ဘာလုိလုိနဲ႕ အကိုနဲ႕ ေ၀းေနတာ ကိုးရက္ေတာင္ ရွိျပီေပါ႕။ ဒီလုိခြဲခြာျခင္းမ်ိဳး ေနာင္ကို ဘယ္ေတာ႕မွ မျဖစ္ရပါေစနဲ႕လုိ႕ ဆုေတာင္းပါတယ္ အကိုရယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ႕ ... ညီမေလးတုိ႕ ခ်စ္တဲ႕ ကိုေက်ာ္ တေယာက္ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ၊ ကိုယ္၏ခ်မ္းသာျခင္းနဲ႕ ျပည္႕စံုျပီး အျမန္ဆံုး အခ်ဳပ္အေႏွာင္မွ ကင္းလြတ္ပါေစ။ ရိုးသားျဖဴစင္တဲ႕ က်မ အကို လူေကာင္း သူေကာင္းေတြနဲ႕ ေတြ႕ပါေစလုိ႕ ညီမေလး ဆုေတာင္းရင္းနဲ႕...... ။

လြမ္းလုိက္တာ ကိုေက်ာ္ရယ္........ ။

Written by

Thinzzar

6.2.08

ကိုၾကီးေနဘုန္းလတ္သို႔ ….

ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း
"ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ
"လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။
ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့
ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္"
တဲ့။ လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့
အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊
အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅
ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္
ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ
လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။
သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔
လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။
ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ
အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု
မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး
ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ
ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက
အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို
အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။

ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု
ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့
ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ
ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။

ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။
ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္
သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။
ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔
ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး
ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ …
ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔
ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္
အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။

ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို
ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္
ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ
ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

အမွား ႏွင္႕ အမွန္

အမွန္တရားတဲ႔လား …???

ဘယ္နားမွာလဲ…???

ဘာကိုေခၚတာလဲ…???

ဟိုေမွာင္မုိက္ေနတဲ႔ ေလးဘက္ေလးတန္

အခန္းက်ဥ္းေလးလား…???

လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းဖုိ႕ အားယူေနတဲ႕

အေတာင္ပံေတြ ရိုက္ခ်ိဳးခံရျခင္းလား...???

ဘယ္သူမွ ေတြးမၾကည္႔၀ံ႕တဲ႕

သံမန္တလင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚက အိပ္မက္ဆုိးတခုလား...???

ခင္းက်င္းျပသပိုင္ခြင္႕ေတာင္ မရွိေတာ႕တဲ႕

စိတ္ကူးနဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ေတြကို ဆင္ဆာျဖတ္ခံရျခင္းလား...???

ဒါေတြကသာ

အမွန္တရားလုိ႕ ကုန္းေအာ္ေနတဲ႕ လူတစုအတြက္ဆုိရင္

ငါတုိ႕ ျမင္႕ျမတ္စြာ ဆက္မွားၾကဦးစို႕။

(ေခတၱ အမွားျဖစ္ေနေသာ အမွန္တရားကိုမွ ျမတ္ႏုိးတဲ႕ က်မရဲ႕ အကိုအတြက္)

ခ်စ္တယ္။

ဆုေတာင္းတုိင္းသာ ျပည္႕မယ္ဆုိရင္

ခ်စ္သူရဲ႕ ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ေတြကို

စာရြက္ေပၚေရးခ်တဲ႕ အခါ

ၾကားခံအျဖစ္သံုးတဲ႕ လက္ဖ၀ါးႏုႏုကို

ဆုပ္ကိုင္ျပီး တူတူလမ္းေလွ်ာက္ထြက္ခ်င္တယ္။

လုိခ်င္တာတခုရဖုိ႕ က်န္တဲ႕အရာတခုစြန္႕လႊတ္မွတဲ႕လား...

ဒါဆုိ....

ခ်စ္သူရဲ႕ အသံကို အျမဲၾကားရဖုိ႕

ငါသိပ္ၾကိဳက္တဲ႕

ဆူဆူညံညံ ေရာ႕ခ္သီခ်င္းေတြနဲ႕ မွစေတးရမယ္ဆုိလည္း

ဒီတသက္ ငါ႕ ကမၻာမွာ သီခ်င္းေတြ မရွိလည္းျဖစ္တယ္။

ျဖစ္ႏုိင္ရင္

ခ်စ္သူကိုေဘးနားထား

အေပါစားေကာ္ဖီခပ္ခါးခါးတခြက္

အရသာခံ ေသာက္ၾကည္႕ခ်င္တယ္...

မင္းေဘးနားရွိေနမွေတာ႕

အေပါစားေကာ္ဖီလည္း

အစြမ္းကုန္ကို ခ်ိဳျမိန္ေနမွာေသခ်ာတယ္။

မေသခင္ဒီဘ၀မွာ

ခ်စ္သူ႕ လက္ဖ၀ါးႏုႏုကို ဆုပ္ကိုင္

အလြတ္ရျပီးသားေရာ႕ခ္သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ျငီးဆုိရင္း

အေပါစားေကာ္ဖီတခြက္ေတာ႕

အရသာခံေသာက္ၾကည္႕ခ်င္ေသးတယ္။

အလြမ္းခါးခါး

ခ်ိဳျမိန္ျခင္းနဲ႕ အတိျပီးတဲ႕
အခ်စ္ကတစ္ဖက္…
အလြမ္းခါးခါးေတြ ႏွိပ္စက္လုိ႕
နာက်င္တဲ႕ ခံစားခ်က္ကတစ္ဖက္နဲ႕

မင္းေရာက္လာမယ္႕ အခ်ိန္
တစကၠန္႕ခ်င္းေရတြက္
၀င္သက္ထြက္သက္နဲ႕ အမွ်
လြမ္းတယ္ ခ်စ္သူ။

နာက်င္မႈ အဖူးအပြင္႔

နာက်င္မႈေတြနဲ႔
ေ၀ဆာပါေစလုိ႔ရယ္ေတာ႔
ေမွ်ာ္လင္႔ျပီး စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔တာ
မဟုတ္ဘူးေလ …. ။

မရည္ရြယ္ထားေပမဲ႔လည္း
ဥပကၡာနဲ႔ ေ၀ဒနာေတြဟာ
သူ႔အလုိလို
ဖူးပြင္႔တတ္မွန္း
ငါမွ ၾကိဳသတိမထားမိခဲ႔တာ … ။

ငါ ပ်ိဳးၾကဲခဲ႔တဲ႔
ေ၀ဒနာေတြပါပဲ…
မလုိခ်င္ရင္ေတာ႔
အခ်ိန္မေရြး
ရွင္းလင္းပစ္လုိ႔ ရတယ္ … ခ်စ္သူ။

ဒါေပမဲ႔
မင္းနဲ႔ ပတ္သတ္သမွ်
ဒီနာက်င္မႈပဲ
ပိုင္ဆုိင္ရမွာ ေသခ်ာေနေတာ႔ ……. ။

အစြမ္းကုန္ကို ဖူးပြင္႔လိုက္စမ္း
နာက်င္ေၾကကြဲမႈေရ…..
ငါ႔ရင္ကိုအကြဲခံျပီးု သိမ္းဆည္းထားခ်င္လုိ႔ …. ။


ရက္အေတာ္ၾကာေအာင္ကို က်မ တာ၀န္၀တၱရားေတြ ပ်က္ကြက္ခဲ႔ပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ဆီမွ မလည္ျဖစ္သလုိ က်မဆီ လာလည္က်သူမ်ားကိုလည္း ဧည္႔၀တ္မေက်ခဲ႔ျပန္ပါဘူး။ အားလံုးကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္။ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားလည္းဆုိရင္ ၂၈ရက္ေန႔မွာ က်မအေဖဆံုးတာ ၇ႏွစ္ျပည္႔ ႏွစ္ပတ္လည္မွာေတာင္ ပို႔စ္တပုဒ္ မတင္ႏုိင္ခဲ႔ဘူး။ ခုေတာ႔ ေရးထားတာ အေတာ္ၾကာေနျပီ ျဖစ္တဲ႔ က်မရဲ႕ ကဗ်ာေလးနဲ႔ ျပန္လည္မိတ္ဆက္ပါတယ္ေနာ္။ လာလည္သူမ်ား အားလံုး ေက်းဇူးပါ။ ႏွစ္သစ္မွ စလုိ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ရည္မွန္းသမွ် ကိစၥ အားလံုး အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ၾကပါေစ ဆုေတာင္းရင္း..... ။